Kur'an-ı Kerim ruhları teshir ettiğindendir ki,müşrikler ona sihir ve şiir diyorlardı. Fakat onun bunlardan birine benzemediğini kendileri de biliyor ve itiraf ediyorlardı. Hadis âlimi Hâkim şöyle rivayet eder:

Velid Bini Mugire Peygamberimize
gelip Kur'an dinledi. Bunu Ebu Cehil duyunca Velid Bini Mugire'den Kur'an'ın
aleyhinde bir şey söylemesini istedi. Çünkü Velid, Kur'an'i dinliyor ve beğeniyor
diye bir lâf çıkmıştı. Velid:
— Ya ne diyeyim? dedi. Vallah aranızda şiiri, recezi, kasideyi benim kadar
iyi bileniniz yoktur. Vallah onun söyledikleri bunlardan birine benzemiyor.
Onun sözünün bir tatlılığı, bir güzelliği var. Üstü meyvedâr, altı bereketli, o daima üste çıkıyor. Onun üstüne çıkılamıyor.'' Ebu Cehil:
— Kavmin senin bu şekildeki sözünü beğenmez. Sen onun aleyhinde bir şey söyle, deyince; Velid:
— Öyle ise biraz düşüneyim, dedi ve sonra Hac mevsiminde heyetler gelmeye başlayınca Velid:
— Birbirinizi yalancı çıkarmamak için onun hakkında ne diyecekseniz aranızda söz birliği edin, dedi. Kâhin, mecnun, şair, ne desen tutmuyor, ama sâhir diyelim, dediler. Yol ağızlarına oturup gelenleri dinlemekten önlüyorlardı.
Hazreti Peygamberin (s.a.v.) dostu Damâd Bini Sa'lebe'ye, Muhammed'in deli olduğunu söylemişler, o da hekim olduğundan: "Tedavi edeyim" demişti. Resülûllahı buldu. O da ona, her zaman yaptığı üzere, Kur'an okuyup dinletti. Peygamber Efendimizi dinledikten sonra Sa'lebe dedi ki:
— Ben kâhinleri söz söylerken, sâhirleri efsunlarını okurken, şâirleri kasidelerini inşad ederken dinledim; fakat bu sözlere benzerini bulamadım. Bu sözler onların bütün lâflarından üstündür. Bunlar denizlerin derinliklerini coşturacak kelimelerdir! Bana elini ver, sana biat edeyim!"