Peygamber Efendimizin hayatının son günlerine doğru, bazı Arap kabileleri içinde yalancı Peygamberler türedi. Bunlar şöhret ve mevki peşinde koşan zavallılardı. Bunlar baktılarki, İslam, kılıç kuvvetinden ziyade Kur'an-ı Kerim'in üstün sadasıyla yayılıyor, böylece onlar da aynı şeyi yapmaya kalkıştılar. Yer yer mütenebbihler dediğimiz Peygamber taslakları, düzme Peygamberler türemeye başladı. Bu, kabile gayretine, asabiyete dayanan bir cereyandı. "Kureyşten Peygamber varsa, bizden niçin olmasın?" diyorlardı. Asabiyet zihniyeti ile hareket eden bu yalancı Peygamberler irtidat ve irtica hareketlerini körüklemişlerdir.
Talhatün-Nemri'nin Müseylime'ye söylediği sözler bu işlerin iç yüzünü meydana vurur: "Ben şehadet ederim ki sen yalancının birisin. Muhammed sadıktır. Fakat bu kabileye mensup bir yalancı, Mudara mensup bir doğrudan bize daha iyidir."
İrtidat ve irtica hareketleri esnasında türeyen yalancı Peygamber taslakları başlıca şunlardır: Müseylimetül-Kezzab, Esvedül-Ansi, Tuleyha, Secâh.

1- Müseylimetül-Kezzab: Adı üzerinde yalancı Müseylime Yemame'de Beni Hanife kabilesindendir. Orada Peygamberlik davasına kalkıştı. Taberî tarihinde onun hakkında acaib ve garaib dolu şeyler vardır. Müseylime kendisine gökten vahiy geldiğini iddia ediyordu. Vahiy getiren meleğine "Rahman" ismini veriyordu. Ancak işin garibi bu melek ona karanlıkta vahiy getiriyordu, gündüzleri aydınlıkta inmiyordu. Belki yarasa geliyordu. ''Rahman" ona Kur'an getiriyordu. Ancak Müseylime'nin Kur'an'ı ahmaklık nev'inden şeylerle, seci'lerle dolu idi. Müseylime'nin Kur'an'ının tamamı bugüne kadar nakil olunmamıştır. Çünkü o gibi saçmalan, akılsızca şeyleri insanlar hafızalarına boş yere doldu­racak değil ya. Yalnız bazı parçalar nakil olunmuş, tedvin devrinde yazılmıştır.