ALLAH’I ANMAK

Oğlum;
varsa Allah’ın adaletinden haberin,
an O’nu her an.
Sabah akşam zinde tut anarak.
Geçirme günlerini gaflet içinde.
Allah’ı anmak ruhun gıdası.
Olmuştur bu yaralı ruhun merhemi.
Allah’ı anmak olursa can dostun,
nasıl köşkü, sarayı dilersin?
Bir an için Rahman’dan gafil kalırsan,
o anda şeytanın dostu olursun.
Ey mümin;
çok yâd et Allah’ı,
ki olsun iki âlemde yüzün ak.
Anmak için önce ihlas gerek.
Olmayınca ihlas, nasıl doğru olur anmak?
Bulma bu sözü saçma.
Hilafsız olur üç şeyde anmak.
Bid’attir tazîmsiz anmak.
Bunun tek şartı hürmet.
Hasın hasıdır sır zikri.
Zikretmeyenin hüsrandır işi.
Her uzvun bir zikri var.
Ey oğul;
yedi uzuv da zikreder, anar.
Âciz olan zikreder eliyle;
yakınları zikir, olur ziyaretle.
Gözün zikri Allah korkusuyla ağlamak.
Onun nimetlerine bakmak.
Kulak zikri Kur’ân’ın dediğini dinlemek.
Bulun kulak zikrinde gece gündüz.
Arzulamaktır Hakk’ı gönül zikri.
Elde edene kadar çalış, bu zikri.
Nasıl halavet bulur Allah’ı anmaktan
günah içinde olan hep cehaletten?
Dil zikridir Kur’ân okumak.
Müflistir buna sahip olmayan.
Ey oğul;
öv yaradanını dilinle
ki yele verme hepten ömrünü.
Çok hamdet Allah’a
kurtulmak için Cehennem ateşinden.
Açma ağzını Allah’ı anmak dışında.
Bu olmuştur hep temiz kişilerin işi gücü.


Eserin yazarı: Feridüddin-i Attar Eser: Pendname

  • Yeni Ekle
Yorumlar (0)

Pendname