İbrahim Aleyhisselam, ateşe atılmak üzere
mancınığa konduğu zaman, bütün fani vasıta ve
yardımcılardan sıyrıldı. Rabbinin dışında hiçbir
şeye meyil vermedi, gönül bağlamadı. İşte bunun
içindir ki, o anda Allah, ateşe şöyle emir verdi:
- Ey ateş, İbrahim’e karşı serin ve selamet ol,
(Enbiya, 21:69).
Kul, Rabbini tevhid ettiği ve Allah için tam bir
ihlas sahibi olduğu zaman, bazen O’nun yarattığı
bir varlık olarak Tekvin (kevnetme, yaratma)
sıfatının çerçevesine girer. Bazen de Tekvin sıfatı,
kendi yetkisine verilir. Bütün bunlar, Allah
kullarının seçkinleri (havas) içindir.
Cennete giren herkes, bir şey için “Ol” diyebilir, o
da olur. Bu, Allah’ın Tekvin sıfatının kul
tarafından kullanılması demektir. Bu, yarın değil,
bugün olabilen bir husustur.