Rabbimizin, Mukaddes Kitabımızla gelen ilk emri Oku! olmuştur. Oku! ama, tabiî ki Önüne ne gelirse, eline ne geçerse oku demek değil. Bu emrin verildiği âyetin peşinden, ikinci âyet izah getiriyor: Yaratan Rabbinin ismiyle oku.

Onun içindir ki; ilimlerini doğrudan Peygamberimiz (sav)den alan nice âlimler çıktı. Bu ilim ondan ona aktarıla aktarıla devam etti ve bir ilim medeniyeti teşekkül etti. Bu bakımdan, İslâm tarihi aynı zamanda bir ilim tarihidir. İslâm'a sarılanlar, gayretleri nisbetinde cahillikten uzak kalmışlardır. Bu din cahiliye devrini yıkmıştır; çünkü cahilliğin düşmanıdır.
İslâm'da, Bir âlimin ölümü, âlemin ölümügibi kabul edilir. Bir âlimin yetişmesi de, âlemin bahar açması gibidir. Her bir âlimle, dünyada yeni baharlar açılmış demektir...

Âlimlerin dünyaya tesiri böyle. Ya âlemlere rahmet olarak gönderilen Gül Peygamberin dünyaya gelişi... Onun gelişiyle kâinat nurla dolmuş, bütün kâinatta bahar açmıştı...
Bu sözlerimizle biz Onu layıkıyla övmüş olamayız. Şu kadar var ki, Ondan bahsetmekle sadece kendi sözümüzü süslemiş oluruz.
Onu Rabbimiz övüyor; Ona itaat etmenin kendisine itaat etmek olduğunu bildiriyor. Ebedi felaketten kurtulup ebedi saadete ermemiz için, Onun her emrine uymamızı, yasakladığı her şeyden kaçınmamızı emrediyor. Bize, insan numûnesi olarak Onu gösteriyor. Yapılan ibadetlerin boşa gitmemesi için, Onun yanında yüksek sesle konuşulmasını bile yasaklıyor. Hz. Allah, Ona, Seni âlemlere rahmet olarak gönderdim buyurarak, başka hiçbir kula, hiçbir peygambere nasip olmayan makamı veriyor.

Ona ahirette de en üstün makam, Makam-ı Mahmud verilecektir.

Rabbimiz, Mukaddes Kitabımızda Muhammedün Resûlullah/Muhammed Allahın Resûlüdür buyurarak, Onun ismini kendi ismiyle beraber ve ikinci isim olarak zikrediyor.
Evet... Bir Yaratan var, bir de yaratılanlar... Rabbimiz, kâinatın Yaratıcısı olarak birincidir, birdir, tektir, Rab'dir. Yaratılanların en üstünü ise Peygamberimiz (sav)dir; ikincidir, kuldur.
İkincilik, Peygamberimizin bütün hayatında vardır. Pazartesi'ye Arapça'da "Yevmül isneyn" denilir, ki ikinci gün demektir. Peygamberimizin hayatında Pazartesinin önemli bir yeri vardır. Ahmed ibni Hanbel Hazretleri, İbni Abbas (ra)'dan şu rivayeti veriyor:

Peygamberimiz Pazartesi günü doğdu. Pazartesi günü Peygamber oldu. Pazartesi günü vefat etti. Mekkeden Medineye hicret için Pazartesi günü çıktı. Medineye Pazartesi günü geldi. Hacer-i Esvedi Pazartesi günü kaldırdı.
Adem Aleyhisselamdan Peygamberimize kadar gelen onbinlerce peygamberin de ümmetleri olmuştur. Peygamberlerin en üstünü olduğu gibi, ümmetlerin en üstünü de vardır. Kuranın ifadesine göre, Peygamberimizin ümmeti "En hayırlı ümmet"tir. Bu hayırlılık, o mübarek Peygambere bağlılıktan ileri gelmektedir.
İslâm âlimleri, Hz. Resûlullahın üstünlükleri hakkında çok eserler kaleme almışlardır. İmam Suyûtinin Hasais-i Kübrası ve Kadı İyazın ruhlara şifa veren ve Şifa-i Şerif diye anılan Eş-Şifa fi Tarifi Hukukil Mustafası bunlardandır.

Kalbi hasta olanların, Sevgili Peygamberimizin üstünlüğü dile getirildiğinde dudak bükmeleri normaldir ve öyle yapmaktadırlar. Bu kimseler, Peygamberimizin üstünlüğünü sadece reddetmekle kalmayıp, Onu diğer insanlarla bir seviyede gösteriyor ve "...ümmetin her ferdi de bir peygamber gibidir" diyebiliyorlar. Bu kimseler, "Kurtubi Tefsiri, Bakara 253üncü âyetin tefsirinde, Hz. Peygamber diğer peygamberlerden üstündür demeye dahi cevaz vermemektedir" yalanını söylemekten de geri kalmıyorlar. Allahtan korksunlar.
Değerli okuyucular! Sevgili Peygamberimizin doğduğu Rebiülevvel ayındayız. Bu ayda Peygamberimize salevât okumaya daha fazla ağırlık vermeli, sevgisinin iyice yerleşmesi için çoluk çocuğumuza Ondan daha çok bahsetmeli ve Peygamberimizin hayatından bahseden kitaplar okumalı ve okutmalıyız. Rabbim, bizi ve neslimizi Onun yolundan ayırmasın. Âmin...

Tarih : 18.04.2006